www.identyfikacja-wizualna.czeladz.pl

- Postępowałem tak, ponieważ bałem się właściwie wszystkiego - mówi Awdonin. - To było niebezpieczne przedsięwzięcie i baliśmy się wszyscy. W maju, w okolicach Jekaterynburga słońce wschodzi około piątej rano. Tamtego dnia cała grupa, z łopatami, zjawiła się w lesie o szóstej. Poszukiwacze byli zupełnie sami, jedynie od czasu do czasu w lesie rozlegały się nawoływania grzybiarzy. Gdy Awdonin i jego towarzysze zaczęli kopać, niemal od razu natrafili na podkłady kolejowe, pod którymi ujrzeli ludzkie kości. W pewnym miejscu, na powierzchni jednego metra kwadratowego, leżały aż trzy czaszki. Wszystkie wyglądały przerażająco.. -Zapomniałem cię wczoraj zapytać, dlaczego wysłałaś Chabra do domu - powiedział Pawełek, wchodząc do pokoju siostry. - O co biegało i po co miał zawiadamiać, że jesteśmy? Janeczka uniosła głowę znad atlasu, który porównywała z rozłożoną obok książką podróżniczą, i usiadła na tapczanie prosto. - Bo przyszło mi do głowy, że na wszelki wypadek nie możemy się nijak narażać - wyjaśniła. - Było późno i mamusia mogła się zdenerwować. Nie wiadomo, co jeszcze będzie, więc możliwe, że trzeba wykombinować coś więcej. Ty też, niech cię ręka boska broni nawalić z czymś w szkole! - O rany, dobra. Sam wiem. Co wykombinować?. - Gdzie, u diabła, jesteś?! - wrzasnął McKittrick w stronę sąsiedniego dachu. - Odpowiedz mi albo wysadzę tę kobietę w powietrze, tak że będzie fruwać nad całym Manhattanem! Leży tuż obok pakunku! Wystarczy, że nacisnę guzik! Decker bardzo chciał strzelić, pociągać za spust raz po razie, ale nie odważył się, ze strachu, że McKittrickowi wystarczy siły, żeby nacisnąć detonator i zabić Beth. A był już tak blisko ocalenia jej. Usłyszał ciężki odgłos kroków na schodach przeciwpożarowych i padł szybko za szybem wentylacyjnym. Na szczycie metalowych schodów pojawiły się nagle ciemne postacie. McKittrick odwrócił się gwałtownie w stronę trzech strażaków. Teraz było ich widać już wyraźnie. Z kasków kapała im woda, w ciężkich, gumowanych pelerynach i w butach błyszczących od deszczu odbijały się płomienie. McKittrick lewą ręką trzymając się drabinki, prawą wyciągnął zza paska pistolet. Zastrzelił całą trójkę. Dwóch padło na miejscu. Trzeci cofnął się chwiejnym krokiem i spadł z krawędzi dachu. Huk płomieni zagłuszył odgłos strzałów i krzyk strażaka spadającego na dół. Wciąż przytrzymując się lewą ręką drabinki i jednocześnie ściskając w niej detonator, McKittrick niezdarnie usiłował zatknąć pistolet z powrotem za pasek. Korzystając z nieuwagi McKittricka, Decker wyskoczył zza szybu wentylacyjnego, dopadł drabinki i skoczył, starając się chwycić detonator. Złapał go i spadając wyrwał McKittrickowi z dłoni, niemal zrzucając przeciwnika z drabinki. McKittrick zaklął i spróbował znów unieść pistolet, ale broń zahaczyła o pasek. Decker strzelił za późno - McKittrick zrezygnował z wydostania pistoletu i zdążył zeskoczyć z drabinki. Pocisk uderzył w ścianę, McKittrick powalił Deckera na dach i potoczyli się przez kałuże. Decker miał zajęte ręce - w lewej trzymał detonator, w prawej pistolet. Był w zbyt niewygodnej pozycji, żeby dobrze wycelować broń. McKittrick spadł na niego, uderzył i spróbował odebrać detonator. Decker kopnął go kolanem i odtoczył się, żeby znaleźć się w odległości odpowiedniej do strzału, jednak cios wymierzony w krocze McKittricka nie był wystarczająco mocny i nie powstrzymał go od rzucenia się za Deckerem. McKittrick wytrącił Deckerowi pistolet z dłoni. Broń z chlapnięciem wpadła w kałużę. McKittrick rzucił się za nią, ale Decker zdołał wymierzyć mu mocnego kopniaka. McKittricka odrzuciło od broni. Decker zachwiał się do tyłu. Uderzył w obmurówkę i niemal wypadł poza nią. McKittrick znów usiłował wyciągnąć pistolet zza paska. Decker nie miał pojęcia, gdzie upadła jego broń. Ściskając kurczowo detonator, obrócił się szybko, żeby skryć się na schodach przeciwpożarowych, poślizgnął się na czymś, co upuścił jeden ze strażaków, domyślił się, co to jest, wolną ręką podniósł toporek strażacki i cisnął nim w stronę McKittricka w tym samym momencie, kiedy McKittrick wyszarpnął pistolet zza paska. Decker usłyszał śmiech McKittricka. Następnie do jego uszu dotarł odgłos toporka uderzającego w twarz McKittricka. Początkowo Decker pomyślał, że McKittricka uderzyła tępa rękojeść. Ale toporek nie upadł. Ugodził McKittricka w czoło. McKittrick zatoczył się, jakby był pijany, i runął. Decker jednak nie był pewien efektu. Rzucił się przed siebie, podniósł pistolet McKittricka i z nadzieją, że huk ognia zagłuszy odgłos wystrzałów, strzelił McKittrickowi trzy razy w głowę.. - Zaczynamy przedstawienie - odezwał się mężczyzna po lewej stronie Deckera. Otworzył drzwi, wysiadł i czekał na Deckera. - Ruszaj się. Nie każ mu czekać. Schwycił Deckera za ramię, ale Decker nie zareagował ani słowem. W gruncie rzeczy ucieszył się z tego gestu. Gdy go wleczono przez deszcz w stronę szerokich kamiennych schodów prowadzących do domu, udał, że się potknął. Upadł koło jakiegoś krzaczka i wrzucił pod niego nadajnik, po czym pozwolił, żeby prowadzący go mężczyzna poderwał go na nogi i zaciągnął do domu. Czuł mróz w okolicy serca. Najpierw w mroku obszernego holu o marmurowej posadzce zauważył uzbrojonego strażnika z groźnym pitbullem przy nodze. Potem już niewiele miał czasu, żeby się rozglądać, gdyż poprowadzono go korytarzem z dębową boazerią, przez podwójne drzwi, do gabinetu, wyłożonego grubym dywanem. Na ścianie na wprost Deckera ustawione były oprawione w skórę książki. Po prawej stronie wisiały w ramkach zdjęcia rodzinne. Pod ścianą z lewej strony stały oszklone gabloty z wazami. Środek pokoju zajmowało szerokie, zabytkowe biurko, za którym siedział niewysoki, ubrany w drogi granatowy garnitur mężczyzna w wieku około siedemdziesięciu lat. Wypuszczał dym z cygara i patrzył na Deckera spod przymrużonych powiek. Człowiek ten miał ascetyczne rysy twarzy, dołek w brodzie i bruzdy na obydwu policzkach. Głęboka opalenizna podkreślała jego gęste siwe włosy. Przed biurkiem, odwrócony tak, żeby widzieć Deckera, siedział mężczyzna po trzydziestce. Ci dwaj różnili się nie tylko wiekiem. Młodszy był ubrany w modne rzeczy, które w zestawieniu z konserwatywnym garniturem starszego wydawały się krzykliwe. Młodszy miał na sobie rzucającą się w oczy biżuterię, natomiast starszy nie nosił jej w ogóle. Młodszy wyglądał na człowieka o gorszej kondycji fizycznej niż starszy. Był lekko pucołowaty, jakby ostatnio zrezygnował z gimnastyki na rzecz picia.. - No cóż, uczciwie trzeba przyznać, że nam pani bardzo pomogła. Trochę panią podejrzewam o współpracę z jakąś siłą nieczystą.. Co pani chce wiedzieć? Tak dużo chciałam wiedzieć, że zrobił mi się natychmiast mętlik w głowie. Resztkami przytomności wybrałam to co tylko oni mogli powiedzieć. - Klucz! - zawołałam pośpiesznie. - Co z kluczem?. Prowincję kościelną i koronę królewską - lecz Bolesław Śmiały,. W poprzek korytarza..